Emanuel Lasker

Emanuel Lasker urodził się 24 grudnia 1868 roku w Barlinku. Był niemieckim szachistą pochodzenia żydowskiego, który przeszedł do historii jako drugi mistrz świata w szachach. Tytuł ten zdobył w 1894 roku, pokonując Wilhelma Steinitza w meczu, w którym wygrał 10 partii, 4 zremisował i 5 przegrał. Lasker utrzymał tytuł mistrza świata przez rekordowe 27 lat, co do dziś pozostaje najdłuższym panowaniem w historii szachów.

Oprócz kariery szachowej Lasker był także utalentowanym matematykiem i filozofem. Przyjaźnił się z Albertem Einsteinem, a jego zainteresowania obejmowały również brydża. Jest autorem gry planszowej „laska”, opartej na warcabach. Jako szachista zasłynął z psychologicznego podejścia do gry - często wybierał posunięcia teoretycznie słabsze, ale takie, które miały zdestabilizować przeciwnika. Jego słynna partia przeciwko Capablance z 1914 roku w Petersburgu jest tego doskonałym przykładem, podobnie jak widowiskowa partia z Bauerem z Amsterdamu w 1889 roku, w której poświęcił dwa gońce.

W 1921 roku stracił tytuł mistrza świata na rzecz José Raúla Capablanki. Z powodu żydowskiego pochodzenia, w 1933 roku Lasker wraz z żoną Martą Koh musieli opuścić Niemcy. Udali się do Anglii, a następnie do ZSRR, gdzie występował jako szachista pod radziecką flagą. Zachwycony radziecką rzeczywistością pisał o tym, jak Związek Radziecki uczynił szachy dostępnymi dla szerokich mas. Pod koniec 1937 roku osiedlił się w Nowym Jorku, gdzie zmarł 11 stycznia 1941 roku.